Bakpapier

Vandaag was de rol bakpapier op en ik moest er bijna van huilen. Dit was niet zomaar bakpapier, dit was heel speciaal bakpapier. Dit was "Glad" bakpapier, Australisch bakpapier. Dat had ik ooit eens in grote hoeveelheden gekocht omdat ik altijd dacht dat het op was, en dat was het nooit. Maar nu wel. Het was alsof ik met de lege rol het laatste restje Australie uit ons huis weggooide. Nu heb ik dat met alles waar Australie op staat. Als de Country Road t-shirtjes bij de kinderen boven hun navel uitkomen, heb ik moeite om ze in de zak van Max te stoppen. De t-shirts dan. De Lucas creme is eigenlijk al over de datum, maar ik smeer 'm nog steeds op schaafwondjes en rimpels. Ik lees nog elke dag de Sydney Morning Herald. We BBQ'en al sinds januari. Ik heb "the Slap" al drie keer herlezen. Ik kijk naar Home&Away. Via YouTube download ik kookaburra geschreeuw en magpie gewarbel. Ik bak lamingtons. Ik pink een traantje weg bij "Location, location, location Down Under". Ik noem trousers nog steeds pants. Ik eet vegemite, geen marmite. En ja, die lege potjes moeten dan ook weer sniffend in de recyclebak. Kortom, ik mis Australie. Maar op de momenten dat ik weer een stukje Oz bij het vuil moet zetten denk ik maar weer even aan de wijze woorden van een 15 jarig meisje bij ons afscheid: "Don't be sad about what you miss, but be glad of what you've had."

Gelukkig heb ik nog steeds heel veel groene boodschappentassen van de Woollies. Die heb ik ooit eens, net zoals het bakpapier, in grote hoeveelheden gekocht want ik vergat er altijd een mee te nemen. Ze zijn onverslijtbaar, dus ik hoef ze gelukkig nooit weg te gooien. Heb ik toch nog een beetje Australie bij me in de Waitrose

Kikkervisje

Lente in Nederland; heeft opa een kikkervisje opgedronken? Hij kwaakt de laatste tijd wel veel.....

Mevrouw

Hoewel de meeste Engelsen, zo niet alle, van honden houden, zijn er altijd mensen die een beetje vreemd doen tegen vreemde honden. Zo was ik vandaag aan de wandel met mijn bruine vriend langs de river Thames. Op een bepaald stukje duikt Basil altijd het water in omdat het daar ondiep is (hij kan niet zwemmen). Op dat stukje aangekomen zag ik al een mevrouw druk bezig met haar hond, die een oranje dingetje uit het water moest halen. Basil's aanwezigheid was niet gewenst want ze probeerde hem telkens weg te sturen. De dame in kwestie was van het type "CDA-plattelandsvrouwen", groot, zeer struis, praktisch kortgeknipt grijs haar en gekleed in trui met mouwlous vest van fleece en bergschoenen. Zeg maar Juffrouw Bulstronk uit Roald Dahl's Matilda. Basil voelde zich daar juist door aangetrokken, misschien niet door het mouwloze vest maar wel door het oranje ding waar ze mee stond te zwaaien. Terwijl haar labrador door het water zwom, danste Basil een beetje in het rond aan de waterkant. Niets aan de hand, dacht ik en liep rustig verder. De mevrouw dacht er anders over want ze gebaarde druk dat Basil weg moest. Ze ontstak in grote woede toen Basil het oranje ding te pakken kreeg en er mee vandoor ging (maar ook weer netjes teruggaf). Als een schoolkind werd ik bij haar geroepen en werd mij op zeer nadrukkelijke wijze de les gelezen over mijn ongemanierde hond. Ik wees haar op het feit dat het een publieke honden uitlaatplaats is, maar daar wilde ze niet van horen. Ze had het maar steeds over "people like you" en hun ongemanierde honden tot schreeuwens toe. Ik moest wel even heel erg tot tien tellen, maar kon tenslotte uitbrengen dat ik de conversatie wilde beeindigen en "it was nice meeting you, it is Mr or Mrs...?" Ik heb de reactie niet meer durven aanzien. Basil en ik hebben het op een holletje gezet. Hij luisterde uitstekend.

Ze zijn net weer weg, opa en oma. Kwamen even over om naar alle musical-, en muziekuitvoeringen, cross country races en chapel services op school te kijken.

Thijmen stelde opa vol trots voor aan zijn hele klas, Chiel vormde samen met opa het Egel Bevrijdings Front en Bex gaf oma instructies hoe haar haar gedaan moest worden.

Basil "hielp" oma met vegen en onze tuin staat weer vol met prachtige violen.

Toch wel prettig dat we nu wat dichterbij wonen.

Little friar

Ons oudste schatje deed mee in de jaarlijkse musical productie van zijn school. Dit jaar werd Robin Hood (Hoodwinked) opgevoerd. Schatje had een aantal rollen, waaronder die van little friar. Hij had welgeteld zes regels om op te zeggen, maar zong, danste en acteerde dat het een lieve lust was. Hij genoot, en wij genoten nog meer.

Crufts

Die Engelsen toch met hun honden. We kunnen weer iets "echt Engels" van ons lijstje afstrepen; Crufts. DE hondenshow van Engeland, nee, van de wereld. Een gigantische manifestatie die 4 dagen duurt over honden en alles wat met honden te maken heeft.
Het wordt zelfs elke avond live op televisie uitgezonden, prime time. Je valt van de ene in de andere verbazing, maar wel ontzettend leuk. Wij gingen op dag 3 omdat dat de dag was dat de terriers werden geshowd. We hadden nog een speciale reden, want Basil zijn moeder en zijn zus werden geshowd. En dan kan je niet zomaar, daar moet je eerst allerlei voorrondes voor winnen en je kwalificeren. Kortom, het was dus heel wat voor Wendy, de breeder (zie foto in linker bovenhoek). Wij hebben nog steeds een goed contact met haar en het was er leuk om haar te zien. Ik geloof niet dat moeder en zus iets hebben gewonnen, maar de eer blijft in de familie. Basil zijn oom werd verkozen tot Best of Breed. Hiep hiep hoera! Ja, echt waar, in de gloria. Basil is vandaag 1 jaar!

Zoal

Er wordt mij door mensen uit Nederland regelmatig gevraagd wat ik zoal de hele dag doe. Want ik werk niet. En als je niet werkt doe je dus niets. Het feit dat je ook nog eens expat-vrouw bent maakt het er al helemaal niet beter op. Koffie drinken, aan het zwembad liggen, en elke dag naar de gym met een personal trainer zijn de standaard vooroordelen.

Maar ik ben het eigenlijk een beetje zat. Sorry voor het venijnige stukje wat nu gaat komen, maar ik moet het even kwijt want ik baal er echt van.

Het woordje zoal geeft de mening van de vragensteller al direct weer. Ik moet mij verantwoorden. Maar dat doe ik dus niet. Niet meer. Jarenlang heb ik altijd braaf uitgelegd wat ik dan wel doe. Maar ik heb er geen zin meer in. Wij hebben de keuze gemaakt om naar het buitenland te vertrekken met ons hele gezin, en een "expat-leven" te leiden en daar horen nu eenmaal een heleboel dingen bij. Onze keuze. Mijn keuze. Ik ga de mensen die mij die vraag stellen ook niet vragen om bepaalde, soms heel onbegrijpelijke, keuzes in hun leven aan mij te verantwoorden.

Dus wat ik zoal de hele dag doe? Gaat je geen r..t aan. Ik vraag het jou ook niet.

Zo dat is er weer uit, dat lucht op. Nu gaat mama weer even winkelen.....