Melbourne Cup

Op mijn lijstje "Typisch Australische ervaringen" kan ik er sinds vandaag weer eentje afvinken. Vandaag was het een belangrijke dag voor alle Australiers, nl. de dag van de Melbourne Cup race. Dat is niet zomaar een paardenrace, nee, het is "the race that stops the nation". Vanaf de lunch werkt er vrijwel niemand meer en kijkt iedereen naar de race. Niet alleen kijken, maar vnl. gokken op de paarden. Gebruikelijk is het om met een groep ergens dressed up te gaan lunchen. Het dressing up kan varieren, maar houdt voor de dames met name "hakken en iets op het hoofd" in. Dat "iets op het hoofd" hoeft niet per se een hoed te zijn (is zelfs een beetje "uit"), maar kan ook (met name) zo'n fladdertje veren of iets dergelijks zijn. Nu was ik door mijn Australische vriendin Nina uitgenodigd om mee te gaan naar een Melbourne Cup lunch in een mooi restaurant. Speciaal voor de gelegenheid heb ik dus ook maar zo'n fladdertje voor op het hoofd gekocht en een stel Australische hakken (of liever: hakjes, want anders val ik gewoon om en dat staat ook niet zo elegant). De lunch was erg leuk, met veel champagne en prachtig aangeklede dames. Er werd gewapperd met geld en ingezet op paarden met exotische namen. Mijn paard, Thunsten Strike (of zoiets), waar ik wel 10 dollar (!!!!!, ja ik blijf natuurlijk een Nederlander) op had ingezet, ging lang aan kop, maar helaas, hij won niet. Bijgaand nog een foto van mij ready to go met ons eigen raspaardje, die zich voor de gelegenheid ook maar eens mooi had aangekleed. 's Avonds had zij zich de hakken en het fladdertje al toegeeigend.

Opa Eep - deel 2

Jaha, die opa Eep! Die heeft toch maar mooi door heel Australie getoerd. Hij heeft heel veel gezien en hij vond het allemaal prachtig. Hieronder een paar foto's van opa bij de Ghan trein van Adelaide naar Alice Springs, opa bij Uluru (Ayers Rock), en opa in Cairns (waar hij heeft gesnorkeld bij het Great Barrier Reef). Na deze prachtige, maar ook inspannende en vermoeiende reis kan hij de komende twee weken in Sydney uitrusten. Hij heeft er wel een hoestje aan overgehouden en zijn stem is een beetje weg. Voor intimi: hij kan nog wel fluiten ...... ; )

Vergeten vriend

Vergeet ik mij daar toch de possum te vermelden in mijn bericht van eergisteren. Dat is ook een leuk dier in onze achtertuin. Ze komen 's avonds tevoorschijn en zitten in de bomen. Als je er met een zaklamp op schijnt blijft hij stokstijf zitten. Hij kan wel flink wat overlast veroorzaken, met name als hij 's nachts met een hele harde plof op het dak springt. Daar word je wakker van...
In het begin was ik heel erg bang dat er hier ratten zaten, want ik zag overal van die kleine keuteltjes. De meneer van het Pest Control bedrijf er onmiddellijk bij gehaald. Die moest vreselijk lachen, want het bleek gewoon een possum te zijn. Dat was het wel zo'n beetje met die achtertuin. Nee, we hebben GEEN koala's in de boom hangen, er zwemmen geen vogelbekdieren in het zwembad en er hopt ook GEEN kangoeroe langs het terras.
(foto: www.epa.qld.gov.au)

Prettig gezelschap

Daarmee bedoel ik alles wat in onze achtertuin woont. Prettig zijn de kookaburra's met hun apengeschreeuw (lachen noemen ze dat, maar dat herken ik er niet echt in). Zij herinneren mij er aan dat ik echt in Australie woon. Ze zitten vaak alleen of met zijn tweeen op een tak in een hoge gumtree in de tuin. Ook leuk zijn de lorikeets, fel gekleurde, paars/geel/groen/rode kleine papegaaitjes, die vaak met een groepje dwars door de tuin vliegen. Gezellig zijn ook de witte kaketoes, ze schreeuwen wel heel hard, maar ze zijn wel exotisch. Ook grappig zijn de kleine skinks, mini hagedisjes, die voor je voeten wegschieten. De al eerder genoemde blue-tongue lizard zien we wel niet zo vaak, en hij ziet er best eng uit met die gekke blauwe tong en dat schubbige lijf, maar okee, hij doet niemand kwaad en het is ook zijn land. Komen we bij de wat minder frisse vrienden, spinnen en kakkerlakken. Kakkerlakken heb je hier in soorten en maten (groot, groter, grootst) en lopen hier vrij rond, vooral met warm weer (dat het nu dus gaat worden). Je kunt het huis laten spuiten met een giftig spulletje en dat houdt hen buiten de deur (maar wel in de tuin). In februari hebben we het huis laten spuiten, maar dat spul is ook maar een beperkte tijd effectief. Wij hebben, geloof ik, de houdbaarheidsdatum inmiddels overschreden, want gisteren is er een in het huis gesignaleerd. Die is door moeders vakkundig om zeep geholpen (met een baksteen). Okee, ze zijn smerig, getsie, we willen ze beslist niet in ons huis zien, maar ze zijn niet dodelijk. Nog minder gezellig dan de kakkerlakken zijn de spinnen. Er zijn hier heel veel soorten spinnen, de meesten geheel onschuldig, maar er zijn er twee die niet zo onschuldig, en dodelijk, zijn. Dat zijn de Redback en de Sydney Funnelweb. De eerste komt in heel Australie voor, de tweede alleen in Sydney en met name in onze achtertuin. Althans, dat denk ik. Er zitten enge holletjes in de tuin, waar ze in zitten. Hank heeft er vorige week 's avonds met een zaklamp in geschenen en er zaten bewegende zwarte pootjes. Ieeeehhh. Van de week hing er een hele enge grote zwarte, die verdacht veel op een funnelweb leek, in het hek naast het trapje naar de tuin toe. Na heel veel gegoogle denk ik niet dat het een funnelweb is, maar "slechts" een black house spider. Maar ook daarvan is de beet "zeerlijk pijnlijk, en waarvoor medisch advies noodzakelijk is". Ik denk dat de meneer van de Pest Control maar weer eens langs moet komen. Wil er nog iemand komen logeren?

Nieuw bezoek, nieuwe dierentuin

Zijn we vorige vorige week met opa Eep naar de Western Plains Zoo in Dubbo geweest, nu hebben we Mattijs Sibbing sinds donderdag op bezoek en zijn we naar Taronga Zoo geweest. Wonen we hier al acht maanden en waren we nog niet eens in de mooiste dierentuin van Australie geweest (ja okee, tien jaar geleden toen we aan het backpacken waren, maar dat telt niet). Het ligt hoog gelegen (loopt schuin naar beneden af) met prachtige uitzichten op de Sydney Harbour incl. Opera House en Harbour Bridge. We hebben er de hele dag rondgestruind. We kwamen er weer echte Nederlandse toeristen met de onmiskenbare afritsbroeken tegen. Zie je zo'n broek lopen (unisex, liefst twee keer afritsbaar, bij de knie en op de kuiten), tien tegen een dat het een Nederlander is (9 keer een Nederlander, die andere een Duitser). Echt ANWB (en NCRV) zullen we maar zeggen.........

Nippers

Thijmen en Chiel zijn sinds vandaag echte Nippers. Dat is, kort gezegd, de kinderafdeling van een Surf Life
Saving Club (SLSC). De lifesavers zijn de bekende Australische beachguards in de rood-gele pakjes. Het hele lifesaving gebeuren vindt vnl. plaats in verenigingsverband. Ieder strand heeft zijn eigen SLSC. Onze club heet Long Reef. Iedere club heeft ook weer zijn eigen pakje en, heel belangrijk, zijn eigen cap. (Ik moet stiekem toegeven dat de jongens bij Long Reef terecht zijn gekomen omdat mama dat de leukste pakjes en caps vond. Achteraf hoorden we pas dat dit ook een heel veilig strand voor de kleine nippertjes was....). Bij de Nippers raken de kinderen vertrouwd met het strand, de branding en uiteindelijk de zee. In de groepen van Thijmen en Chiel zijn dat alleen nog maar spelletjes op het strand en in de branding, maar in de oudere leeftijdsgroepen gaan ze echt met boards de zee op. Vandaag waren we er dus voor het eerst. Thijmen vond het allemaal prachtig, en ook al was hij niet altijd de snelste, hij dook overal dolenthousiast op af (kopje onder in de golven). Chiel zou Chiel niet zijn als hij niet eerst de kat uit de boom zou moeten kijken. Hij kwam wat aarzelend op gang, maar deed het uiteindelijk hartstikke goed. Vooral het touwtrekken vonden de heren erg leuk. Ook leuk voor de vaders...

Grotten en dierentuin

Vandaag hebben we opa voorlopig uitgezwaaid. Hij voegt zich bij het reisgezelschap en zal de komende drie weken door Australie toeren. Een voorproefje heeft hij de afgelopen paar dagen al gehad. De Jenolan Caves waren erg mooi, en jazeker, veel stalagtieten en stalagmieten. 's Avonds gegeten (en gelogeerd) in het Jenolan Caves House. Zo'n groot ouderwets restaurant met rood pluchen stoelen, draperieen langs de ramen en wit damast (? waarschijnlijk niet, eerder gewoon katoen ofzo, maar damast klinkt gewoon beter en okee in de verte, en op de foto ziet het er wel een beetje zo uit) op de tafel. Chiel vond het helemaal geweldig. Hij was helemaal "op sjiek" en zo gedroeg hij zich ook. Zelf bestellen bij de ober, keurig met mes en vork eten, en vooral heel deftig kijken en kauwen. De volgende dag reden we door naar Dubbo. We hadden een prachtige locatie om te overnachten. Een huis in de heuvels, met wijngaard voor de deur en af en toe hopte er een heuse kangoeroe langs. Australischer kan het niet. De Western Plains Zoo viel een beetje tegen. We hebben er fietsen gehuurd en dat was zo ongeveer het leukste. Omdat het tamelijk groot is en alle dieren ver van elkaar af gelegen zijn, kun je het fietsen (= leuk), je kunt het wandelen (= ook leuk, maar veel lopen), je kunt een golfkarretje huren (= ook wel grappig) of je kunt er met je eigen auto doorheen rijden en parkeren op de speciaal aangelegde parkeerplaatsen bij ieder dier (= stom, want je moet steeds uitkijken voor auto's die langsrijden, de geparkeerde auto's blokkeren het uitzicht op de beestjes, en het is gewoon hyperlui om overal langs te tuffen en bij elke olifant, giraffe of nijlpaard in- en uit te stappen). 's Avonds hadden we onze eigen beestjes lekker op de BBQ. Glaasje wijn erbij, kijken naar de sterretjes (waar o waar zit dat Zuiderkruis??) en weer even bijpraten met opa.